SCENARIUSZ UROCZYSTOŚCI Z OKAZJI ŚWIĘTA NIEPODLEGŁOŚCI 12 XI 2002
Nie było Polski przez 123 lata na kartach Europy. A jednak udało się nam „wybić na niepodległość". I Polska nie była już tylko wspomnieniem dawnej świetności, marzeniem o wolności, stała się prawdą. Jaką? Jaka jesteś, Polsko?
„Polska to jest wielka rzecz" twierdził S. Wyspiański w „Weselu", „Ojczyzna to wielki zbiorowy obowiązek"- mawiał z kolei C. K. Norwid.
A może Polski szukać: „ Śród takich pól nad brzegiem ruczaju, Na pagórku niewielkim, we brzozowym gaju," gdzie „stał dwór szlachecki, z drzewa, lecz podmurowany; świeciły się z daleka pobielane ściany, tern bielsze, że odbite od ciemnej zieleni topoli, co go bronią od wiatrów jesieni."?
A. Mickiewicz:„Pan Tadeusz"
Tak, to do takiej ojczyzny tęsknili Polacy:
„ Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba
Podnoszę z ziemi przez uszanowanie
Dla darów Nieba...
Tęskno mi, Panie...
Do kraju tego, gdzie winą jest dużą
Popsować gniazdo na gruszy bocianie,
Bo wszystkim służą...
Tęskno mi, Panie...
Do kraju tego, gdzie pierwsze ukłony
Są-jak odwieczne Chrystusa wyznanie:
„Bądź pochwalony!'
Tęskno mi, Panie..."
B. K. Norwid: „Moja piosnka"
I zrodziła się Polska z tęsknoty „ od zenitu wszechdoskonałości dziejów
wzięta, tęcza zachwytu, Polska przemienionych Kołodziejów, taż sama
zgoła, złoto-pszczoła.(Poznał-ci-że bym ją-na krańcach bytu...)
Nie była to Polska „szklanych domów", lecz „obraz tego, co w nas,
wokoło nas, za nami, przed nami. Wyczarowane, utajone, poza wrzawą,
pyłem powszedniego dnia, co jest naszą istotą i prawdą. Uczcić więc cud
dziejowy i uwiecznić w sercach pokoleń, opowiedzieć ludziom baśń
nieznaną o tym, co przeżywaliśmy w te lata dzień po dniu, w niepokoju,
zamęcie, w nieprzebranej radości i godzinach rozpaczy.
Niepodobna się opamiętać w chaosie dziejów, czas mknie, sypie faktami-
jakże za nimi nadążyć. Żyjemy w niepodległej Polsce. Wielkie dni
listopada zdają się stać u kolebki naszego dzieciństwa."
A. Strug: „Pokolenie Marka Świdy"
Żyjemy w niepodległej Polsce...Nie zapomnijmy jednak słów P. Skargi:
„Przeklęty, kto zasmuca matkę swoje!", „Ten najmilszy okręt ojczyzny
naszej wszytkich nas niesie, wszystko w nim mamy, co mamy.", „Kto
ojczyźnie służy, sam sobie służy".
I jak tu prawdę o Tobie, Polsko, powiedzieć?
„Kto mi powiada, że moja ojczyzna:
pola, zieloność, okopy,
chaty i kwiaty, i sioła-niech wyzna,
że to jej stopy.
Ojczyzny mojej stopy skrwawione
włosami otrzeć na piasku
padam: lecz znam jej twarz i koronę
słońca słońc blasku.
B. K. Norwid
I to jest właśnie nasza ojczyzna, gdzie „ rozprężę szeroko ramiona,
Nabiorę w płuca porannego wiewu, w ziemię się skłonię błękitnemu niebu
i krzyknę:- Jakie to szczęście, że krew jest czerwona!"
*** J. Tuwim
...a „Wy, którzy pospolitą, rzeczą władacie, a sprawiedliwość w ręku
trzymacie, Wy, mówię, którym ludzi paść poruczono i zwirzchności nad
stadem bożym zwierzono: miejcie to przed oczyma zawżdy swojemi, żeście
miejsce zasiedli boże na ziemi...", żeby nie zginęła.
J. Kochanowski:„Odprawa posłów greckich"
|
(0 głos)